Derûnda Saklı Uzlet
Gece çağırdı beni, ben koştum.
Ses seda yoktu, bomboştu sokaklar. Yıldızlar sönüktü, ay karanlık. Yüreğim telaşlı, yüreğim korkmuş, yüreğim terliydi. Koşmaya başladım. Koştukça yanardağ misali patladı içim. O an âlemde yaşayan bir tek bendim.
Hem; kimse dalmadı derinlere, hiç kimse bilemedi beni benim kadar. Gülen yüzümün ardını sezemediler. Yalnız ağladım, yalnız yaşadım hep bir yerlerde.
Durmadan koştum, gözyaşlarım terime karıştı. Ben koştukça sokak yoruldu. Yere düşen her damlada parçalandı toprak.
Çıkmaz bir sokağa girdim, yine çıkamadım. Yine mağlup, yine yalnız, yine buruktum. Kaçamadım. Ve en güzel rüyamdan yine uyandım. Sokağın sonuna geldiğimde güneş doğmaya başladı. Umutsuz bir tebessüm astım duvara, arkamı dönüp ağır adımlara bıraktım kendimi..
Benzer Başlıklar:
